اشغال سفارت ایران در لندن ماجرایی بود که در چهارشنبه ۳۰ آوریل ۱۹۸۰ (۱۰ اردیبهشت ۱۳۵۹) به اشغال شش روزه سفارت ایران در لندن توسط عده‌ای که خود را طرفداران جدایی خوزستان از ایران می‌نامیدند انجامید. ‬

این ماجرا در نهایت با دخالت نیروهای ویژه واحد ضد تروریسم انگلستان (اس.آی.اس) در روز ۵ آوریل (‪ ۱۵‬ اردیبهشت) و با کشته شدن ۵ نفر از اشغالگران و آزادی ‪ ۲۶‬گروگان به پایان رسید.

آغاز ماجرا

ساعت ۱۱:۳۰ صبح چهارشنبه ۱۳ اردیبهشت شش جوان عرب با گذرنامه‌های عراقی که از بغداد به لندن آمده بودند حمله به سفارت را آغاز کردند. ۲ تن از مردان مسلح که سر و صورتشان را با چفیه عربی قرمز و سفید پوشانده بودند وارد اتاق اصلی گروگان‌ها شدند. مردان مسلح ۲۶ نفر را به گروگان گرفتند: ۱۷ نفر اعضای سفارت، ۸ نفر مراجعه کننده و یک نفر پلیس نگهبان سفارت.

گروگانگیرها گاه خود را عضو سازمان سیاسی خلق عرب خوزستان و گاه جبهه دموکراتیک انقلابی برای آزادی عربستان (خوزستان) معرفی کردند. آن‌ها گروه ۶ نفره خود را الشهید نامیدند. آنها در ازای آزادی این گروگانها خواسته‌هایی داشتند که باید پذیرفته می‌شد.

خواسته‌های اولیه

در یک تماس تلفنی با خبر بخش برون مرزی بی بی سی، خواسته‌های اشغالگران چنین اعلام شد:

خواسته ما آزادی ۹۱ عرب از زندان‌های عربستان (خوزستان) که یکی از استان‌های جنوبی ایران است، می‌باشد. دولت ایران ۲۴ ساعت مهلت دارد که این ۹۱ نفر را آزاد کند و با هواپیما به لندن بیاورد. موقعی که این هواپیما به لندن رسید، ما به همراه گروگان‌ها به یک پایتخت عربی در خاورمیانه پرواز خواهیم کرد و در آنجا گروگان‌ها آزاد خواهند شد.

آنها همچنین گفتند که خواستار خودمختاری عربستان و شناسایی آن توسط دولت ایران هستند.

فارسی‌ستیزی عبارت است روند ستیز با فارسی زبانان و مظاهر فرهنگی آنان

فارسی‌ستیزی اعراب

در دوره امویان حجاج ابن یوسف طی دستوری استفاده از زبان فارسی را برای امور دیوانی دولت منع نمود.بیرونی در (الآثار الباقیة عن القرون الخالیة) اینچنین نگاشته‌است.

وقتی قتبیه بن مسلم سردار حجاج، بار دوم بخوارزم رفت و آن را باز گشود هرکس را که خط خوارزمی می‌نوشت و از تاریخ و علوم و اخبار گذشته آگاهی داشت از دم تیغ بی دریغ درگذاشت و موبدان و هیربدان قوم را یکسر هلاک نمود و کتابهاشان همه بسوزانید و تباه کرد تا آنکه رفته رفته مردم امی ماندند و از خط و کتابت بی بهره گشتند و اخبار آنها اکثر فراموش شد و از میان رفت.

در ان زمان تفکری میان اعراب مبنی بر که ستیز با زبان فارسی از زمان پیامبر اسلام آغاز شده بود وجود داشت.زیرا از قول ابوهریره این حدیث وجود داشت که:

«ناخوش‌ترین سخن نزد خداوند فارسی است، زبان شیطان خوزی است، زبان آتش‌نشینان بخارایی و آن بهشتیان عربی است.»^[۱]

فارسی‌ستیزی در افغانستان

در دوره معاصر بیشترین فارسی‌ستیزی در افغانستان دیده میشود. بزرگترین نمود آن هم احیای واژهٔ قدیمی دری بجای استفاده از واژهٔ فارسی برای یکی از زبان‌های رسمی این کشور است.علت این روند را که بطور مشابهی در تاجیکستان نیز با درج زبان تاجیکی به عنوان زبان رسمی انجام شد، بیم دولتمردان این دو کشور از نفوذ کشور ایران می‌باشد.

تغیر نام برخی شهرها نیز از اسامی فارسی به پشتو نیز از همین سیاست نشئات میگیرد.از جمله این موارد میتوان به تغییر نام سبزوار در هرات به شیندند اشاره کرد.

از موارد اخیر فارسی‌ستیزی در افغانستان میتوان به عملکرد آقای کریم خرم وزیر اطلاعات و فرهنگ فعلی افغانستان اشاره کرد. آقای خرم طی حکمی دو تن از خبرنگاران تلویزیون ملی افغانستان را به جرمی که استفاده نادرست از واژه‌ها و تعدی از اصول فرهنگی و اسلامی نامید مشمول جریمه کرد.این خبرنگاران در گزارش‌های خود از واژه‌هایی چون دانشکده و دانشگاه که کلمات رایج در فارسی ایران و شناخته شده در افغانستان هستند استفاده کرده بودند.با برپایی چند تظاهرات در مزار شریف و کابل و اعتراض پارلمان افغانستان وزیر فرهنگ مجبور به عقب نشینی و بازگرداندن خبرنگاران جریمه شده شد.

کُــرد و بَلــوچ و مازنی و فـرزند زابلـم

مهـرش به دل سـرشته چو جان قنـد کابلـم

تاجیـک و ازبـک استم و خواهان گنجـه ام

از دوری نظنـز و ری و ســاوه رنجـه ام

دلــداده ای هـوای سمـرقنـد در ســرم

چشمـان به یادِ لعـل بَـدخشـان به هم بـرم ِ

گیـلانیم به سبـزی و تبـریـزی ام بـه دل

شیـرازی ام به گـرمی و زرتشتـی ام به گِل

بـر تـارک ارس که اران بسـتِ جـان بود

شـروان چـو بلـخ خـاک مـرا آسمان بود

قفقــازِ نـاز جـایِ تـوخالیسـت در بَـرم

آخر چگونه مهـرِ تو از دل بُـرون بَـرم

اهواز و دزفول و ابادان خاک زر پر ور است

این خطه زر خیز افتخار میهن است

آب خلیـج فـارس مـرا خون در رگ است

اَبـروی مام خاک وطـن رود اَتـرک است

کـوچنـده ای همیشـه لُـر و بختیـاری ام

در آب های پاک وطـن گـرم و جـاری ام

مـن زاده وَجـب به وَجـب خـاک میهنـم

بـی میهنــم مبـاد دمـی دیـده بـرزن