به نام خدا
در ایام عید منزل یکی از آشنایان جهت دیدار عید رفتیم که طبق معمول این دید بازدیدها بحث و گفتگوی خانوادگی و حال واحوالات عیدانه رسید به بحث سیاسی و گل ته سبد این بحثها جناب رییس جمهور مردمی آقای احمدی نژاد.
بحث خانوادگی جالبی پیش اومد و هرکس نظر خودش را میگفت و از زندان و بند 209 و چوب و چماق هم خبری نبود خلا صه هر چی از آزادی بیان در این جمع خانوادگی تعریف کنم کم تعریف کردم.
در این بین یکی از بزرگان فامیل که میزبان هم بود فرمودند که اصولا جناب احمدی نژاد کلا با این جشنهای سنتی و باستانی مخالفند ...در این بین بقیه خواستار دلیل آن شدند که این پیر فرزانه اینطور ادامه داد که یکی از دلایلی که وی به این نتیجه رسیده که احمدی نژاد کلا با شادی و خوشحالی مردم مخالف است این بوده که چند روزی پیش از فرا رسیدن سال نو و جشن نوروز تقریبا در تمام کشور و در یک طرح همگانی و ضربتی مقدار زیادی سیب زمینی پشندی یا به قیمت ارزان یا اینکه مجانی بین مردم همیشه در صحنه (صف) توزیع گردید.
در این هنگام همه از پیر فرزانه ما سوال کردند: خوب این چه ربطی به ضدیت احمدی نژاد با شادی مردم داره؟که پیر ما جواب داد که: خوب از قدیم الایام خوردن سیب زمینی عوارض زیادی به همراه داشته مانند سردی مزاج،رقیق شدن مدفوع،نفخ شکم و صداهای ناهنجار آن و غیره و جناب احمدی نژاد می خواسته با خوراندن سیب زمینی مجانی به ملت در ایام نوروز و دید و بازدیدها مردم را خانه نشین نگه دارد تا هم جلوی شادی را بگیرد هم رونقی به بازار مخاطبان صدا و سیما بدهد و الحق که باید بگم خوب سیاستی داشته این کوتوله، ببخشید معجزه هزاره سوم.ولی غافل از اینکه دوای این سیب زمینی خوردن هم هزاران سال پیش اختراع شده و ان نبات است و در این هنگام پیر فرزانه ما دستی به استکان چای نباتش برد و همه با هم با خنده مشغول خوردن چای نبات شدیم.
ولی من از این گفتگو نتیجه گرفتم که واقعا مردم به این آقای احمدی نژاد بدبین شده اند، برای اینکه او هر کاری می کند که در دل مردم جا باز کند نتیجه عکس می دهد م مردم چیز دیگری برداشت می کنند.
در پایان هم تصویر مستندی که از حمدی نژاد در روز سیزده به در گرفته شده را برای شما می گذارم برای شادی و خنده هر چه بیشتر مردم ایران و دعا می کنم که خدا این احمدی نژاد را از ما نگیرد که بازار خنده ما حسابی کساد خواهد شد.
مهـرش به دل سـرشته چو جان قنـد کابلـم
تاجیـک و ازبـک استم و خواهان گنجـه ام
از دوری نظنـز و ری و ســاوه رنجـه ام
دلــداده ای هـوای سمـرقنـد در ســرم
چشمـان به یادِ لعـل بَـدخشـان به هم بـرم ِ
گیـلانیم به سبـزی و تبـریـزی ام بـه دل
شیـرازی ام به گـرمی و زرتشتـی ام به گِل
بـر تـارک ارس که اران بسـتِ جـان بود
شـروان چـو بلـخ خـاک مـرا آسمان بود
قفقــازِ نـاز جـایِ تـوخالیسـت در بَـرم
آخر چگونه مهـرِ تو از دل بُـرون بَـرم
اهواز و دزفول و ابادان خاک زر پر ور است
این خطه زر خیز افتخار میهن است
آب خلیـج فـارس مـرا خون در رگ است
اَبـروی مام خاک وطـن رود اَتـرک است
کـوچنـده ای همیشـه لُـر و بختیـاری ام
در آب های پاک وطـن گـرم و جـاری ام
مـن زاده وَجـب به وَجـب خـاک میهنـم
بـی میهنــم مبـاد دمـی دیـده بـرزن
