کُــرد و بَلــوچ و مازنی و فـرزند زابلـم

مهـرش به دل سـرشته چو جان قنـد کابلـم

تاجیـک و ازبـک استم و خواهان گنجـه ام

از دوری نظنـز و ری و ســاوه رنجـه ام

دلــداده ای هـوای سمـرقنـد در ســرم

چشمـان به یادِ لعـل بَـدخشـان به هم بـرم ِ

گیـلانیم به سبـزی و تبـریـزی ام بـه دل

شیـرازی ام به گـرمی و زرتشتـی ام به گِل

بـر تـارک ارس که اران بسـتِ جـان بود

شـروان چـو بلـخ خـاک مـرا آسمان بود

قفقــازِ نـاز جـایِ تـوخالیسـت در بَـرم

آخر چگونه مهـرِ تو از دل بُـرون بَـرم

اهواز و دزفول و ابادان خاک زر پر ور است

این خطه زر خیز افتخار میهن است

آب خلیـج فـارس مـرا خون در رگ است

اَبـروی مام خاک وطـن رود اَتـرک است

کـوچنـده ای همیشـه لُـر و بختیـاری ام

در آب های پاک وطـن گـرم و جـاری ام

مـن زاده وَجـب به وَجـب خـاک میهنـم

بـی میهنــم مبـاد دمـی دیـده بـرزن